- egzystencjalizm ateistyczny "gdybym wierzył we wszechmogącego Boga, przestałbym leczyć ludzi zostawiając Bogu tę troskę" - postawa dr. Rieuxa, światem rządzi absurd, nie ma żadnych ustalonych reguł. Obok Camusa przedstawicielem egzystencjalizmu ateistycznego był Jean Paul Sartre
- dżuma jako porównanie do wojny (przebieg i żniwo - podobieństwa do wojny), dżuma zaskoczyła ich tak jak wojna, nigdy nie wiadomo kiedy się pojawi, po wybuchu epidemii Oran zostaje zamknięty i zaczyna przypominać getto, przebywają ludzie odizolowani od świata, zapomniani przez rodziny, znajomych i najbliższych, oprócz tego w Oranie zaczyna normalnie funkcjonować krematorium, ponieważ ciał zarażonych nie ma już gdzie pochować.
- akcja rozpoczyna się szesnastego kwietnia („Rankiem 16 kwietnia doktor Bernard Rieux wyszedł ze swojego gabinetu i pośrodku podestu zawadził nogą o martwego szczura”), a kończy się w lutym następnego roku.
- Dżuma jako żywioł i zaraza – choroba ta spada na kompletnie nieprzygotowanych mieszkańców Oranu. Staje się więc symbolem tego, co człowiekowi nieznane, niespodziewane i szokujące. Człowiek staje w obliczu zagrożenia, na które kompletnie nie ma wpływu, nie potrafi z nim sobie (przynajmniej początkowo) poradzić. W tym znaczeniu dżuma to wszystko, co stanowi zagrożenie, którego nie da się przewidzieć.
- nieokreślony dokładnie czas akcji świadczy o uniwersalizmie tekstu
- absurd na końcu: umiera Jan Tarrou, który pomagał doktorowi oraz żona doktora, więc ci którzy powinni zostać nagrodzeni, dostają coś najgorszego od losu
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz